A A A A A
Bible Book List

Jobi 5-7 Albanian Bible (ALB)

"Bërtit, pra! A ka vallë ndonjë që të përgjigjet? Kujt prej shenjtorëve do t’i drejtohesh?

Zemërimi në fakt e vret të pamendin dhe zilia e vret budallanë.

E kam parë të pamendin të lëshojë rrënjë, por shumë shpejt e mallkova banesën e tij.

Bijtë e tij nuk kanë asnjë siguri, janë të shtypur te porta, dhe nuk ka njeri që t’i mbrojë.

I urituri përpin të korrat e tij, ia merr edhe sikur të jenë midis gjembave, dhe një lak përpin pasurinë e tij.

Sepse shpirtligësia nuk del nga pluhuri dhe mundimi nuk mbin nga toka;

por njeriu lind për të vuajtur, ashtu si shkëndija për t’u ngjitur lart.

Por unë do të kërkoja Perëndinë, dhe Perëndisë do t’i besoja çështjen time,

atij që bën gjëra të mëdha dhe që nuk mund të njihen; mrekulli të panumërta,

10 që i jep shiun tokës dhe dërgon ujin në fushat;

11 që ngre të varfrit dhe vë në siguri lart ata që vuajnë.

12 I bën të kota synimet e dinakëve, dhe kështu duart e tyre nuk mund të realizojnë planet e tyre;

13 i merr të urtët në dredhinë e tyre, dhe kështu këshilla e të pandershmëve shpejt bëhet tym.

14 Gjatë ditës ata hasin në errësirë, bash në mesditë ecin me tahmin sikur të ishte natë;

15 por Perëndia e shpëton nevojtarin nga shpata, nga goja e të fuqishmëve dhe nga duart e tyre.

16 Kështu ka shpresë për të mjerin, por padrejtësia ia mbyll gojën atij.

17 Ja, lum njeriu që Perëndia dënon; prandaj ti mos e përbuz ndëshkimin e të Plotfuqishmit;

18 sepse ai e bën plagën, dhe pastaj e fashon, plagos, por duart e tij shërojnë.

19 Nga gjashtë fatkeqësi ai do të të çlirojë, po, në të shtatën e keqja nuk do të të prekë.

20 Në kohë zie do të të shpëtojë nga vdekja, në kohë lufte nga forca e shpatës.

21 Do t’i shpëtosh fshikullit të gjuhës, nuk do të trembesh kur të vijë shkatërrimi.

22 Do të qeshësh me shkatërrimin dhe me zinë, dhe nuk do të kesh frikë nga bishat e dheut;

23 sepse do të kesh një besëlidhje me gurët e dheut, dhe kafshët e fushave do të jenë në paqe me ty.

24 Do të dish që çadra jote është e siguruar; do të vizitosh kullotat e tua dhe do të shikosh që nuk mungon asgjë.

25 Do të kuptosh që pasardhësit e tu janë të shumtë dhe të vegjlit e tu si bari i fushave.

26 Do të zbresësh në varr në moshë të shkuar, ashtu si në stinën e vet mblidhet një tog duajsh.

27 Ja ç’kemi gjetur; kështu është. Dëgjoje dhe përfito".

Atëherë Jobi u përgjigj dhe tha:

"Ah, sikur dhembja ime të ishte peshuar tërësisht, dhe fatkeqësia ime të vihej bashkë mbi peshoren,

do të ishte me siguri më e rëndë se rëra e detit! Për këtë arsye fjalët e mia nuk u përfillën.

Duke qenë se shigjetat e të Plotfuqishmit janë brenda meje, shpirti im ua pi vrerin; tmerrete Perëndisë janë renditur kundër meje.

Gomari i egër a pëllet vallë përpara barit, ose kau a buluron para forazhit të tij?

A hahet vallë një ushqim i amësht pa kripë, apo ka ndonjë farë shije në të bardhën e vezës?

Shpirti im nuk pranon të prekë gjëra të tilla, ato për mua janë si një ushqim i neveritshëm.

Ah sikur të mund të kisha atë që kërkoj, dhe Perëndia të më jepte atë që shpresoj!

Dashtë Perëndia të më shtypë, të shtrijë dorën e tij dhe të më shkatërrojë!

10 Kam megjithatë këtë ngushëllim dhe ngazëllehem në dhembjet që nuk po më kursehen, sepse nuk i kam fshehur fjalët e të Shenjtit.

11 Cila është forca ime që ende të mund të shpresoj, dhe cili është fundi im që të mund ta zgjas jetën time?

12 Forca ime a është vallë ajo e gurëve, ose mishi im është prej bronzi?

13 A s’jam fare pa ndihmë në veten time, dhe a nuk është larguar nga unë dituria?

14 Për atë që është i pikëlluar, miku duhet të tregojë dhembshuri, edhe në qoftë se ai braktis frikën e të Plotfuqishmit.

15 Por vëllezërit e mi më kanë zhgënjyer si një përrua, si ujërat e përrenjve që zhduken.

16 Ato turbullohen për shkak të akullit dhe në to fshihet bora,

17 por gjatë stinës së nxehtë ato zhduken; me vapën e verës ato nuk duken më në vendin e tyre.

18 Ato gjarpërojnë në shtigjet e shtretërve të tyre; futen në shketëtirë dhe mbarojnë.

19 Karvanet e Temas i kërkojnë me kujdes, udhëtarët e Shebës kanë shpresa tek ata,

20 por ata mbeten të zhgënjyer megjithë shpresat e tyre; kur arrijnë aty mbeten të hutuar.

21 Tani për mua ju jeni e njëjta gjë, shikoni tronditjen time të thellë dhe keni frikë.

22 A ju kam thënë vallë: "Më jepni diçka" o "më bëni një dhuratë nga pasuria juaj,"

23 ose "liromëni nga duart e armikut," ose "më shpengoni nga duart e personave që përdorin dhunën"?

24 Më udhëzoni, dhe do të hesht; më bëni të kuptoj ku kam gabuar.

25 Sa të frytshme janë fjalët e drejta! Por çfarë provojnë argumentet tuaja?

26 Mos keni ndërmend vallë të qortoni ashpër fjalët e mia dhe fjalimet e një të dëshpëruari, që janë si era?

27 Ju do të hidhnit në short edhe një jetim dhe do të hapnit një gropë për mikun tuaj.

28 Por tani pranoni të më shikoni, sepse nuk do të gënjej para jush.

29 Ndërroni mendim, ju lutem, që të mos bëhet padrejtësi! Po, ndërroni mendim, sepse bëhet fjalë për drejtësinë time.

30 A ka vallë paudhësi në gjuhën time apo qiellza ime nuk i dallon më ligësitë?".

"A nuk kryen vallë një punë të rëndë njeriu mbi tokë dhe ditët e tij a nuk janë si ditët e një argati?

Ashtu si skllavi dëshiron fort hijen dhe ashtu si argati pret mëditjen e tij,

kështu edhe mua më ranë muaj fatkeqësie dhe m’u caktuan net me dhembje.

Sa shtrihem, them: "Kur do të ngrihem?". Por nata është e gjatë dhe jam vazhdimisht i shqetësuar deri në agim.

Mishi im është i mbuluar me krimba dhe me buca dheu, lëkura ime plasaritet dhe është bërë e pështirë.

Ditët e mia janë më të shpejta se masuri i një endësi dhe po harxhohen pa shpresë.

Kujto që jeta ime është një frymë; syri im nuk do të shohë më të mirën.

Syri i atij që më shikon nuk do të më shohë më; sytë e tu do të jenë mbi mua, por unë nuk do të jem më.

Ashtu si reja davaritet dhe nuk duket më, kështu ai që zbret në Sheol nuk kthehet më;

10 nuk do të kthehet më në shtëpinë e tij, dhe banesa e tij nuk do ta njohë më.

11 Prandaj nuk do ta mbaj gojën të mbyllur do të flas në ankthin e frymës time; do të ankohem në hidhërimin e shpirtit tim.

12 A jam vallë deti apo një përbindësh i detit që ti më ruan me një roje?

13 Kur unë them: "Shtrati im do të më japë një lehtësim, shtroja ime do ta zbusë dhembjen time,"

14 ti më tremb me ëndrra dhe më tmerron me vegime;

15 kështu shpirtit tim i parapëlqen të mbytet dhe të vdesë se sa të bëjë këtë jetë.

16 Unë po shpërbëhem; nuk kam për të jetuar gjithnjë; lërmë të qetë; ditët e mia nuk janë veçse një frymë.

17 Ç’është njeriu që ti ta bësh të madh dhe të kujdesesh për të,

18 dhe ta vizitosh çdo mëngjes duke e vënë në provë në çdo çast?

19 Kur do ta heqësh shikimin tënd nga unë dhe do të më lësh të përcjell pështymën time?

20 Në rast se kam mëkatuar, çfarë të kam bërë ty, o rojtar i njerëzve? Pse më ke bërë objekt të goditjeve të tua, aq sa i jam bërë barrë vetes sime?

21 Pse nuk i fal shkeljet e mia dhe nuk e kapërcen paudhësinë time? Sepse shpejt do të jem pluhur; ti do të më kërkosh, por unë nuk do të jem më".

Job 5-7 New International Version (NIV)

“Call if you will, but who will answer you?
    To which of the holy ones will you turn?
Resentment kills a fool,
    and envy slays the simple.
I myself have seen a fool taking root,
    but suddenly his house was cursed.
His children are far from safety,
    crushed in court without a defender.
The hungry consume his harvest,
    taking it even from among thorns,
    and the thirsty pant after his wealth.
For hardship does not spring from the soil,
    nor does trouble sprout from the ground.
Yet man is born to trouble
    as surely as sparks fly upward.

“But if I were you, I would appeal to God;
    I would lay my cause before him.
He performs wonders that cannot be fathomed,
    miracles that cannot be counted.
10 He provides rain for the earth;
    he sends water on the countryside.
11 The lowly he sets on high,
    and those who mourn are lifted to safety.
12 He thwarts the plans of the crafty,
    so that their hands achieve no success.
13 He catches the wise in their craftiness,
    and the schemes of the wily are swept away.
14 Darkness comes upon them in the daytime;
    at noon they grope as in the night.
15 He saves the needy from the sword in their mouth;
    he saves them from the clutches of the powerful.
16 So the poor have hope,
    and injustice shuts its mouth.

17 “Blessed is the one whom God corrects;
    so do not despise the discipline of the Almighty.[a]
18 For he wounds, but he also binds up;
    he injures, but his hands also heal.
19 From six calamities he will rescue you;
    in seven no harm will touch you.
20 In famine he will deliver you from death,
    and in battle from the stroke of the sword.
21 You will be protected from the lash of the tongue,
    and need not fear when destruction comes.
22 You will laugh at destruction and famine,
    and need not fear the wild animals.
23 For you will have a covenant with the stones of the field,
    and the wild animals will be at peace with you.
24 You will know that your tent is secure;
    you will take stock of your property and find nothing missing.
25 You will know that your children will be many,
    and your descendants like the grass of the earth.
26 You will come to the grave in full vigor,
    like sheaves gathered in season.

27 “We have examined this, and it is true.
    So hear it and apply it to yourself.”

Job

Then Job replied:

“If only my anguish could be weighed
    and all my misery be placed on the scales!
It would surely outweigh the sand of the seas—
    no wonder my words have been impetuous.
The arrows of the Almighty are in me,
    my spirit drinks in their poison;
    God’s terrors are marshaled against me.
Does a wild donkey bray when it has grass,
    or an ox bellow when it has fodder?
Is tasteless food eaten without salt,
    or is there flavor in the sap of the mallow[b]?
I refuse to touch it;
    such food makes me ill.

“Oh, that I might have my request,
    that God would grant what I hope for,
that God would be willing to crush me,
    to let loose his hand and cut off my life!
10 Then I would still have this consolation
    my joy in unrelenting pain
    that I had not denied the words of the Holy One.

11 “What strength do I have, that I should still hope?
    What prospects, that I should be patient?
12 Do I have the strength of stone?
    Is my flesh bronze?
13 Do I have any power to help myself,
    now that success has been driven from me?

14 “Anyone who withholds kindness from a friend
    forsakes the fear of the Almighty.
15 But my brothers are as undependable as intermittent streams,
    as the streams that overflow
16 when darkened by thawing ice
    and swollen with melting snow,
17 but that stop flowing in the dry season,
    and in the heat vanish from their channels.
18 Caravans turn aside from their routes;
    they go off into the wasteland and perish.
19 The caravans of Tema look for water,
    the traveling merchants of Sheba look in hope.
20 They are distressed, because they had been confident;
    they arrive there, only to be disappointed.
21 Now you too have proved to be of no help;
    you see something dreadful and are afraid.
22 Have I ever said, ‘Give something on my behalf,
    pay a ransom for me from your wealth,
23 deliver me from the hand of the enemy,
    rescue me from the clutches of the ruthless’?

24 “Teach me, and I will be quiet;
    show me where I have been wrong.
25 How painful are honest words!
    But what do your arguments prove?
26 Do you mean to correct what I say,
    and treat my desperate words as wind?
27 You would even cast lots for the fatherless
    and barter away your friend.

28 “But now be so kind as to look at me.
    Would I lie to your face?
29 Relent, do not be unjust;
    reconsider, for my integrity is at stake.[c]
30 Is there any wickedness on my lips?
    Can my mouth not discern malice?

“Do not mortals have hard service on earth?
    Are not their days like those of hired laborers?
Like a slave longing for the evening shadows,
    or a hired laborer waiting to be paid,
so I have been allotted months of futility,
    and nights of misery have been assigned to me.
When I lie down I think, ‘How long before I get up?’
    The night drags on, and I toss and turn until dawn.
My body is clothed with worms and scabs,
    my skin is broken and festering.

“My days are swifter than a weaver’s shuttle,
    and they come to an end without hope.
Remember, O God, that my life is but a breath;
    my eyes will never see happiness again.
The eye that now sees me will see me no longer;
    you will look for me, but I will be no more.
As a cloud vanishes and is gone,
    so one who goes down to the grave does not return.
10 He will never come to his house again;
    his place will know him no more.

11 “Therefore I will not keep silent;
    I will speak out in the anguish of my spirit,
    I will complain in the bitterness of my soul.
12 Am I the sea, or the monster of the deep,
    that you put me under guard?
13 When I think my bed will comfort me
    and my couch will ease my complaint,
14 even then you frighten me with dreams
    and terrify me with visions,
15 so that I prefer strangling and death,
    rather than this body of mine.
16 I despise my life; I would not live forever.
    Let me alone; my days have no meaning.

17 “What is mankind that you make so much of them,
    that you give them so much attention,
18 that you examine them every morning
    and test them every moment?
19 Will you never look away from me,
    or let me alone even for an instant?
20 If I have sinned, what have I done to you,
    you who see everything we do?
Why have you made me your target?
    Have I become a burden to you?[d]
21 Why do you not pardon my offenses
    and forgive my sins?
For I will soon lie down in the dust;
    you will search for me, but I will be no more.”

Footnotes:

  1. Job 5:17 Hebrew Shaddai; here and throughout Job
  2. Job 6:6 The meaning of the Hebrew for this phrase is uncertain.
  3. Job 6:29 Or my righteousness still stands
  4. Job 7:20 A few manuscripts of the Masoretic Text, an ancient Hebrew scribal tradition and Septuagint; most manuscripts of the Masoretic Text I have become a burden to myself.
New International Version (NIV)

Holy Bible, New International Version®, NIV® Copyright ©1973, 1978, 1984, 2011 by Biblica, Inc.® Used by permission. All rights reserved worldwide.

Viewing of
Cross references
Footnotes