A A A A A
Bible Book List

Ezechiël 20Het Boek (HTB)

20 Op de tiende dag van de vijfde maand, zes jaar nadat koning Jechonja gevangen was genomen, kwamen enkele leiders van Israël naar mij toe om instructies van de HERE te vragen. Zij zaten voor mij en wachtten op Zijn antwoord.

Toen gaf de HERE mij de volgende boodschap:

"Mensenzoon, zeg tegen de leiders van Israël dat de Oppermachtige HERE zegt: Hoe durft u hier te komen en Mij om hulp te vragen? Ik zweer dat Ik u niets zal zeggen.

Beoordeel hen, mensenzoon, veroordeel hen; vertel hun over alle zonden van dit volk sinds de tijd van hun voorouders tot nu toe.

5-6 Vertel hun dat de Oppermachtige HERE zegt: Toen Ik de Israëlieten uitkoos en Mij aan hen openbaarde in Egypte, zwoer Ik met opgeheven hand aan hen en hun nakomelingen dat Ik, de HERE, hun God was en dat Ik ze uit Egypte zou halen en zou brengen naar een land dat Ik voor hen had uitgezocht; een goed land, dat overvloeit van melk en honing, het mooiste land ter wereld.

Toen zei Ik tegen hen: Ruim elk afgodsbeeld op; verontreinig u niet met de Egyptische afgoden, want Ik ben de HERE, uw God.

Maar zij kwamen in opstand tegen Mij en wilden niet luisteren. Zij ontdeden zich niet van hun afgodsbeelden en keerden de Egyptische afgoden niet de rug toe. Toen nam Ik mij voor mijn brandende toorn over hen uit te gieten en hen die te laten ondervinden, terwijl zij nog in Egypte waren.

9-10 Maar toch heb Ik dat toen niet gedaan, want Ik wilde de eer van mijn naam beschermen. Anders hadden de Egyptenaren de God van Israël uitgelachen, omdat Hij Zijn volk niet tegen gevaren kon beschermen. Daarom leidde Ik hen onder het oog van de Egyptenaren uit Egypte weg, de woestijn in.

11 Daar gaf Ik hun mijn wetten. Als zij die gehoorzaamden, zouden zij kunnen leven.

12 Ik gaf hun de sabbat (een rustdag op elke zevende dag) als een teken voor hen en Mij om hen eraan te herinneren dat Ik, de HERE, hen heilig en dat zij werkelijk mijn volk zijn.

13 Maar toch kwamen de Israëlieten tegen Mij in opstand. Daar in de woestijn wezen zij mijn wetten van de hand. Zij weigerden mijn regels te gehoorzamen, ook al betekent gehoorzaamheid aan die regels leven. Zij misbruikten mijn sabbatten. Toen nam Ik Mij voor mijn woede over hen uit te storten en hen in de woestijn te vernietigen.

14 Maar opnieuw zag Ik er vanaf om de eer van mijn naam te beschermen. Anders hadden de volken, die er getuige van waren geweest dat Ik hen uit Egypte haalde, kunnen zeggen dat Ik hen vernietigde, omdat Ik niet bij machte was voor hen te zorgen.

15 Maar Ik zwoer hun in de woestijn, dat Ik hen niet naar het land zou brengen dat Ik hun had gegeven, een land met veel melk en honing, de heerlijkste plek op aarde.

16 Want zij overtraden mijn wetten, leefden niet zoals Ik wilde en ontheiligden mijn sabbatten; hun harten behoorden nog steeds hun afgoden toe!

17 Desondanks spaarde Ik hen. Ik maakte geen eind aan hun bestaan daar in de woestijn.

18 Toen sprak Ik tegen hun kinderen en zei: Volg het voorbeeld van uw vaders niet. Ontheilig uzelf niet met hun afgoden,

19 want Ik ben de HERE, uw God. Gehoorzaam mijn wetten en leef volgens mijn bepalingen;

20 houd mijn sabbatten in ere; want zij zijn het teken van het verbond tussen ons en herinneren u eraan dat Ik, de HERE, uw God ben.

21 Maar ook hun kinderen kwamen tegen Mij in opstand. Zij keerden mijn wetten de rug toe; de wetten, die iemand laten leven als hij ze gehoorzaamt. Zij hielden mijn sabbatten niet in ere. Daarom nam Ik Mij opnieuw voor mijn brandende toorn in de woestijn over hen uit te gieten.

22 Maar ook toen nam Ik mijn voornemen terug terwille van mijn naam onder de volken, die mijn kracht hadden gezien toen Ik hen uit Egypte leidde.

23-24 Maar Ik zwoer een plechtige eed tegen hen daar in de woestijn, dat Ik hen zou uiteenjagen naar alle uithoeken van de aarde, omdat zij mijn wetten niet gehoorzaamden, maar bespotten, mijn sabbatten niet in ere hielden en verlangden naar de afgoden van hun vaders.

25 Ik liet hen gewoonten en wetten aannemen, die waardeloos waren. Door die na te leven, waren zij niet in staat het leven te behouden.

26 In de hoop dat zij met afschuw zouden terugdeinzen en beseffen dat Ik alleen God ben, liet Ik toe dat zij zich ontheiligden door hun offergaven. Zij verbrandden hun oudste kinderen als offers aan hun goden!

27-28 Mensenzoon, vertel hun dat de Oppermachtige HERE zegt: Uw vaders bleven kwaad tegen Mij spreken en Mij beledigen toen Ik hen het beloofde land had binnengebracht, want zij brachten offers en verbrandden reukwerk op elke hoge heuvel en onder elke boom! Zij wekten mijn toorn op door hun offers aan hun zogenaamde 'goden'. Zij brachten hun parfums en reukwerk en goten hun drankoffers voor hen uit!

29 Ik zei tegen hen: 'Wat is dat voor een offerplaats waar u heengaat?' En daarom wordt het nog steeds "De Offerplaats" genoemd. Zo kreeg het die naam.

30 De Oppermachtige HERE wil weten of u zich net zo gaat ontheiligen als uw voorouders deden en of u hun afgoden blijft vereren.

31 Want als u geschenken aan hen offert en u uw zonen voor hen tot as laat verbranden (zoals u ook nu nog doet) moet Ik dan naar u luisteren of u helpen, Israël? Zo waar Ik leef, zegt de Oppermachtige HERE: Ik zal u geen raad geven, ook al bent u hier gekomen om Mij te raadplegen.

32 Wat u van plan bent, zal niet gebeuren; u zult niet zo worden als de volken hier rondom, die houten en stenen goden vereren.

33 Ik zal u met een sterke hand in grote toorn krachtig regeren.

34 Met macht en brandende toorn zal Ik u laten terugkeren uit de landen waarover u werd verspreid.

35-36 Ik zal u naar mijn rechtszaal in de wildernis temidden van de daar wonende volken brengen. Daar zal Ik over u rechtspreken en Mij ontdoen van de opstandelingen, net zoals Ik in de woestijn deed nadat Ik u uit Egypte had weggeleid.

37 Ik zal u zorgvuldig tellen en slechts een klein aantal laten terugkeren in het verbond tussen ons.

38 En de anderen (de opstandelingen en allen die tegen Mij zondigen) zal Ik uit uw midden laten verdwijnen. Ik zal hen wel bevrijden uit de landen waarheen zij zijn verbannen, maar zij zullen het land Israël niet meer binnenkomen. En wanneer dat gebeurt, zult u weten dat Ik de HERE ben.

39 Israël, de Oppermachtige HERE zegt: Als u uw afgoden toch wilt blijven vereren, ga uw gang dan maar. Maar denk eraan dat u uw geschenken niet tegelijkertijd ook naar Mij brengt! Op zo'n manier mag mijn heilige naam niet worden ontheiligd!

40 Want, zegt de HERE, heel Israël zal Mij eens in Jeruzalem, op mijn heilige berg aanbidden. Daar zal Ik u aanvaarden en van u verlangen dat u Mij uw offers en uw mooiste geschenken brengt.

41 U zult voor Mij een offer van geurend reukwerk zijn, wanneer Ik u uit uw ballingschap terugbreng. En de volken zullen zien wat een grote verandering heeft plaatsgehad in uw harten.

42 Op die dag, wanneer Ik u naar het land heb gebracht dat Ik uw vaders beloofde, zult u erkennen dat Ik de HERE ben.

43 Dan zult u terugkijken op al uw zonden en van uzelf walgen om al het kwaad dat u hebt gedaan.

44 En als Ik mijn naam eer heb aangedaan door u te zegenen, ondanks uw goddeloosheid, Israël, dan zult u weten dat Ik de HERE ben."

45 Hierna kreeg ik de volgende boodschap van de HERE:

46 "Mensenzoon, kijk naar het zuiden van het land en profeteer tegen het zuiden en de bosgebieden van de Negeb.

47 Profeteer met de woorden: Luister naar het woord van de HERE. Ik zal u in brand steken, o woud. En elke boom zal verbranden, zowel de gezonde als de dode bomen. De vreselijke vlammen zullen niet doven en zij zullen het hele land zwart blakeren.

48 Heel de wereld zal zien dat Ik, de HERE, het vuur heb aangestoken. Het zal niet worden gedoofd."

49 Toen zei ik: "Och Oppermachtige HERE, ze zeggen van mij dat ik uitsluitend in raadsels spreek!"

Het Boek (HTB)

Het Boek Copyright © 1979, 1988, 2007 by Biblica, Inc.®
Used by permission. All rights reserved worldwide.

  Back

1 of 1

You'll get this book and many others when you join Bible Gateway Plus. Learn more

Viewing of
Cross references
Footnotes