ईयोब 29  Marathi Bible: Easy-to-Read Version

² “काही महिन्यांपूर्वी देव जसा माझ्यावर लक्ष ठेवून होता आणि माझी काळजी घेत होता,
    तसेच माझे आयुष्य आताही असते तर किती बरे झाले असते.
³ तेव्हा देवाचा प्रकाश माझ्यावर प्रकाशत होता आणि मला अंधारातून चालताना प्रकाश दाखवत होता.
    तसेच आताही असायला हवे होते असे मला वाटते.
⁴ मी जेव्हा यशस्वी होतो आणि देव माझा मित्र होता त्या दिवसांची मी आशा करतो.
    त्या दिवसात माझ्यावर देवाचे कृपाछत्र होते.
⁵ जेव्हा सर्वशक्तिमान देव माझ्याबरोबर होता
    आणि माझी मुले माझ्या जवळ होती त्या दिवसांची मी आशा धरतो.
⁶ त्या दिवसांत माझे आयुष्य अतिशय चांगले होते.
    मी माझे पाय मलईत धूत असे.
    माझ्याकडे उत्तम प्रकारची पुष्कळ तेले होती.

⁷ “त्या दिवसांत मी नगराच्या वेशीपर्यंत जात असे
    आणि नगरातल्या वृध्दांबरोबर सार्वजनिक ठिकाणी बसत असे.
⁸ सगळे लोक मला मान देत.
मला येताना बघून तरुण माझ्या वाटेतून बाजूला होत आणि वृध्द उठून उभे राहात.
    मला आदर देण्यासाठी ते उठून उभे राहात असत.
⁹ लोकप्रमुख बोलणे थांबवीत
    आणि इतरांना शांत राहाण्याची सूचना देण्यासाठी तोंडावर बोट ठेवीत.
¹⁰ महत्वाचे लोक सुध्दा बोलताना त्यांचा आवाज लहान करीत.
    होय, तेव्हा त्यांची जीभ टाळूला चिकटण्यासाखी वाटे.
¹¹ लोक माझ्या बोलण्याकडे लक्ष देत.
    आणि माझ्याबद्दल चांगले बोलत असत.
    मला भेटणारा प्रत्येकजण माझी स्तुती करी.
¹² का? कारण जेव्हा एखादा गरीब मदतीची याचना करायचा तेव्हा मी त्याला मदत करीत असे
    आणि पोरक्या मुलाकडे लक्ष द्यायला कुणी नसले तर मी मदत करीत असे.
¹³ मृत्युपंथाला लागलेला माणूस मला आशीर्वाद देत असे.
    मी गरजू विधवांना मदत करीत असे.
¹⁴ सत्याने जगणे म्हणजे जणू माझे वस्त्र होते.
    माझे योग्य वागणे म्हणजे माझा अंगरखा आणि डोक्यावरची पगडी होती.
¹⁵ मी आंधळ्यांची दृष्टी होतो. त्यांना जिथे जायचे असेल तिथे मी नेत असे.
    मी अपंगांचे पाय होतो त्यांना हवे तिथे मी उचलून नेत असे.
¹⁶ गरीब लोकांना मी वडिलांसारखा वाटत असे.
    मला माहीत नसलेल्या लोकांनादेखील मी मदत करीत असे.
    मी कोर्टात न्याय मिळवून देण्यासाठी त्यांना मदत करीत असे.
¹⁷ मी दुष्ट लोकांचे सामर्थ्य नष्ट केले.
    मी निरपराध लोकांचा त्यांच्यापासून बचाव केला.

¹⁸ “मला नेहमी वाटायचे मी खूप वर्षे जगेन,
    मला स्वतःच्या घरातच मृत्यू येईल.
¹⁹ मी खूप पाणी शोषून घेऊ शकणारी मुळे असलेल्या व ज्याच्या फांद्या दवाने ओल्या झालेल्या आहेत
    अशा झाडासारखा असेन, असे मला वाटत असे.
²⁰ मला रोज नवतरुण झाल्यासारखे वाटत असे.
    रोज नवीन बाण सोडण्याइतकी शक्ती आपल्यात आहे असे मला वाटत असे.

²¹ “पूर्वी लोक माझे ऐकत असत
    माझ्या उपदेशाची वाट पाहात ते शांत बसत.
²² मी माझे बोलणे संपवल्यानंतर ऐकणाऱ्यांना आणखी काही बोलायचे नसे.
    माझे शब्द त्यांच्या कानावर हळूवारपणे पडत.
²³ पावसाची वाट पाहिल्यासारखी ते माझ्या बोलण्याची वाट पाहात.
    वसंतातल्या पावसासारखे ते माझे शब्द पिऊन टाकत.
²⁴ काही लोकांनी आशा सोडून दिली होती.
    त्यांचे धैर्य खचले होते.
परंतु मी त्यांच्याबरोबर हसलो.
    माझ्या हास्याने त्यांना बरे वाटले.
²⁵ मी त्यांचा प्रमुख असूनही त्यांच्याबरोबर राहाण्याचे ठरवले.
    आपल्या सैन्याबरोबर तळ ठोकून बसलेल्या राजासारखा दु:खी असलेल्यांचे सांत्वन करणाऱ्या राजासारखा मी होतो.